Er zijn van die kunstenaars die stiekem een beetje in mijn hoofd wonen. Hun werk blijft hangen, duikt onverwacht weer op en zet me telkens opnieuw aan het denken. Ze inspireren me niet alleen, ze dagen me uit. Om anders te kijken, meer te durven en soms gewoon de regels een beetje los te laten.
Wat ik zo bewonder, is hoe zij hun eigen wereld creëren zonder zich al te veel aan te trekken van wat “hoort”. Ze volgen hun gevoel, maken fouten, proberen opnieuw en komen daar telkens sterker uit. Dat vind ik misschien nog het meest inspirerende: die vrijheid en dat lef.
Ik kijk naar hen op omdat ze me laten zien dat kunst niet perfect hoeft te zijn om te raken. Integendeel zelfs. Juist in het onverwachte, het ruwe en het eerlijke zit vaak de echte magie. En precies dat geeft mij zin om zelf te blijven zoeken, spelen en groeien.
